Voert stil een gesprek met zichzelf

Voor een debat

In het gemeentehuis

Voert hij het bewind

Op een simpele manier natuurlijk zijnde

Kan natuurlijk zijnde

Snelheid gevormd worden

En de stroming van de snelheid

En de golf van de stroming

Waarin de boten van plannen drijven

Burgemeester Hans Cornelis

Kent door en door

De mysterieuze lessen van de wereldpolitiek

Desalniettemin blijft hij op afstand – van politiek

Verwikkeld in de zorg om de groei van zijn eigen gebied

Wil hij – de bloei van de gewone burger

En geluk

Waarin aanwezig is –

Ook het kind dat een driewieler bestuurt

Hij redt de aarde voor de aarde

Waarin alles gespaard zal blijven

Zijn zorgen reiken ook tot

De Turkse en Marokkaanse vrouwen

Waarom ze in Nederland verblijvend

Alleen in huizen blijven

Voor het huishouden?

Wie kroost en huis

Kunnen verzorgen

Zij kunnen alles leren

Wie huis en nageslacht

Kunnen redden

Zij kunnen het land en de talen redden

In feite

Gelooft hij dat

Moeders de

Echte beschermers van de aarde zijn

Hetzij wat dan ook

Hun moederland is

Hij blijft altijd denkend voortgaan

En voortgaand denkt hij

Wanneer hij

De volgende schakel van zijn gedachte tegenkomt – in zijn lichaam en geest

Fluit hij al fietsend

En in zijn fluiten laat hij zijn gedachten weerklinken

Toen de economische crises

Het voortgaan van de bank en landen deden vertragen

Daalden regeringen af van hun troon op een vliegende schotel

Naar een rolstoel

Voor wie zij om het te besturen

Anderen nodig hadden

Die wisten hoe het was om in de rolstoel te zitten en deze te berijden en te besturen

En ten node van het land, nog voor de regering

Zijn zij samengevoegd als een ideale dienaar

Als de hoogste persoon in de regering

Door ieders geluk ontspringt uit hun binnenste een lach

Zelfs in de verbrande rivier van ellende en lichamelijke problemen van zijn vrouw Bettina

Zinkend, komt hij immer weer bovendrijven voor zijn plicht

In de rust van zijn vrouw

Leeft hij – zijn eigen geluk

Hans weet zeer goed

Dat wiens lichaam op een rolstoel zou zijn gaan zitten

Geen enkel geluk

Hem van die rolstoel kan afkrijgen

De gelofte uit de in een eed afgenomen ‘Ja ik wil’

Houdt hij elk moment vast

Bettina blijft, haar handen als vleugels makend

Stijgen op de rolstoel

Met haar geliefde

Tot zijn levensgezel geworden

Haar gezicht

Is het huis van de ogen van Hans

Waar hij zich een schuilplaats makend zelf lacht

Voor zijn omgeving en zijn land

Hij houdt in een lotus

Altijd zijn pen

Wetend dat

Ook in dit computertijdperk

In met inkt geschreven woorden

De kracht om ??? te volbrengen

Zoals zijn eigen wilskracht